TuckBook
Bedtime stories
Начнік палічыў цені
Міхась вучыцца не змагацца з начнымі ценямі, а пазнаваць іх і карыстацца сваім утульным вячэрнім парадкам. З мамінай падтрымкай яго пакой паступова становіцца знаёмым і бяспечным.
✦ Story pages
6 minutes of reading
Начнік палічыў цені
1 / 4
— Ма-ама! — паклікаў Міхась з-пад коўдры. — У маім пакоі стаіць доўгі цёмны звер! Ён цягне лапу да шафы!
Міхасю было чатыры гады. Ён ужо сам выбіраў кніжку перад сном, сам нацягваў коўдру да падбародка і вельмі хацеў засынаць у сваім ложку. Але варта было маме выключыць верхняе святло, як пакой пачынаў мяняцца.
Мама прыйшла з суседняй спальні і прысела каля ложка. На сцяне сапраўды ляжаў доўгі цень. Мама ўключыла святло, і цень адразу схаваўся.
— Вось твой звер, — сказала яна, паказваючы на крэсла, дзе віселі Міхасёвы штаны. — Крэсла надзела штаны і зрабілася важным.
Міхась фыркнуў. Важнае крэсла ў штанах было не такое страшнае. Мама пацалавала яго ў лоб і вярнулася да сябе.
Неўзабаве зноў стала цёмна. За фіранкай нешта варухнулася, і на падлозе затанцавала пляма. Міхась сціснуў коўдру ў кулаку.
— Ма-ама! Цяпер там скача чорны мячык!
Мама прыйшла другі раз, адсунула фіранку і паказала: у акно свяціў ліхтар з двара, а галінка клёна гайданулася перад шклом. Пляма на падлозе была толькі яе ценем.
— Я ведаю, што гэта галінка, — ціха сказаў Міхась. — Але калі цемна, у жываце ўсё роўна робіцца калюча.
Мама не стала гаварыць, што калючаму жывату трэба не баяцца. Яна пагладзіла Міхасёву далонь і азірнулася на кніжную паліцу. Там стаяў маленькі начнік у выглядзе круглага месяца, які тата даўно прымацаваў каля ложка.
2 / 4
— Давай зробім вячэрні парадак, — прапанавала мама. — Не для таго, каб усе цені зніклі. Яны ж проста цені. А каб ты ведаў, што рабіць, калі яны пачнуць выдумляць дурноту.
Міхась адразу сеў. Ён любіў, калі ў нечага ёсць парадак, як у кубікаў у скрынцы.
Спачатку мама прачытала яму кніжку пра баржу на рацэ. Потым Міхась сам паклаў кніжку на паліцу. Далей ён выбраў свайго мяккага зайчыка Бурку, шэрага, з адным вухам, якое заўжды глядзела ўбок, і паклаў яго пад локаць. Мама ўключыла начнік: на сцяне запаліўся лагодны жоўты круг.
— А цяпер тры ціхія ўдыхі, — сказала мама. — Нібыта нюхаем цёплы хлеб. І тры доўгія выдыхі, нібыта астуджаем суп.
Міхась удыхнуў раз. Потым яшчэ раз. На трэцім выдыху ён так старанна падзьмуў, што Бурка з'ехаў з-пад локця і носам уткнуўся ў коўдру.
— Зайчык хоча суп! — засмяяўся Міхась.
Ён пасадзіў Бурку побач, падцягнуў коўдру і ўбачыў, што цень ад крэсла цяпер кароткі, быццам важнае крэсла прысела адпачыць. Мама пакінула дзверы прычыненымі і пайшла ў спальню.
3 / 4
На другі вечар Міхась зноў паклікаў яе. Не з-за крэсла і не з-за галінкі. На дзвярах цямнеў вузенькі цень, падобны да шчыліны ў вялікую чорную пячору.
Мама падышла, але Міхась ужо сам націснуў вялікую круглую кнопку на начніку. Жоўты круг стаў яснейшы. Ён прыгледзеўся і ўбачыў: гэта была палоска ад прыадчыненых дзвярэй.
— Пячора не адкрываецца, — сказаў ён. — Гэта проста дзверы не да канца думалі.
Мама ўсміхнулася і ціха прычыніла дзверы. Потым Міхась абняў Бурку, зрабіў тры ўдыхі і выдыхі. На гэты раз мама пачакала ля парога, пакуль ягоныя пальцы перасталі тузаць край коўдры.
— Калі табе сапраўды спатрэбіцца мая дапамога, кліч, — сказала яна. — Я пачую.
Міхась кіўнуў. Ад гэтых слоў пакой не стаў зусім светлым, затое стаў знаёмым.
4 / 4
Прайшло яшчэ некалькі вечароў. Аднойчы цень ад Буркі вырас на сцяне ў вушастую гару. Міхась ледзь не паклікаў маму, але спыніўся. Ён уключыў начнік, паглядзеў на зайчыка ў руках і падняў яго вышэй.
Цень таксама падняўся.
— Ага, гэта ты, вуха ўбок, — шапнуў Міхась.
Ён паклаў Бурку пад бок, зрабіў тры ціхія ўдыхі, а пасля сам паправіў коўдру.
Мама сядзела ў спальні і чула, як у дзіцячым пакоі ледзь чутна рыпнуў ложак. Яна ўжо хацела зазірнуць, але з-за дзвярэй данеслася Міхасёва шэптанне:
— Раз — хлеб. Два — хлеб. Тры — хлеб.
Потым стала ціха. Не таму, што цені кудысьці падзеліся. Яны проста ляжалі там, дзе ім і належала: каля крэсла, фіранкі і дзвярэй.
Раніцай Міхась знайшоў маму на кухні і прынёс ёй Бурку за адно вуха.
— Начнік учора палічыў усе цені, — паведаміў ён. — І ніводны не ўкусіў коўдру.
Мама пацалавала яго ў макушку, а Міхась паставіў Бурку на стол, каб зайчык таксама паслухаў, як весела булькае каша.
After the story Questions to talk through together После чтения спросите ребёнка: какая часть истории была самой тёплой или смелой сегодня?
Emotional goal
ввод оставляем как свободную support-ситуацию без жёсткого матчинга в матрице
A question to discuss
После чтения спросите ребёнка: какая часть истории была самой тёплой или смелой сегодня?
Questions after reading
- В какой момент герою стало легче, когда стало трудно из-за «ввод оставляем как свободную support-ситуацию без жёсткого матчинга в матрице»?
- Кто или что помогло сделать самый важный шаг?
- Главная мысль сказки: доброте. Что из этого возьмём с собой на завтра?