TuckBook
Bedtime stories
Агата і адважнае паведамленне
Агата вельмі сумуе па далёкай бабулі перад сном і шукае спосаб паслаць ёй свае абдымкі. З татам і маленькай драўлянай птушкай яна знаходзіць дарогу, па якой голас можа даляцець дадому.
✦ Story pages
7 minutes of reading
Агата і адважнае паведамленне
1 / 8
Агата прыціснула да шчакі маленькую драўляную птушку і так моцна ўздыхнула, што птушка ледзь не вылецела з далоні. На яе сіняй піжаме з жоўтымі зоркамі адна зорка ўжо хавалася ў складцы, другая выглядвала з-пад каўняра, а трэцяя, здавалася, таксама сумавала. «Тата, — сказала Агата, — я хачу абняць бабулю сёння. Не заўтра. Сёння». Бабуля жыла далёка, за многімі дарогамі і чужымі дахамі, а Агата была ў сваім пакоі, каля ложка.
Тата прысеў побач, паправіў ёй коўдру і не стаў казаць, што гэта немагчыма. Агата і сама ведала: калі б абдымкі ўмелі ездзіць у цягніку, бабуля даслала б іх цэлы вагон. Дзяўчынка павярнула драўляную птушку ў пальцах. Яе бабуля выразала птушку з гладкай галінкі, намалявала на крылцы тры чырвоныя кропкі і сказала: «Калі засумуеш, пакладзі яе побач». Агата паклала падарунак на падушку, але сум не сышоў. Ён сеў у грудзях, нібы круглы цяжкі каменьчык.
2 / 8
«Я прыдумаю, як данесці да бабулі мой голас», — вырашыла Агата. Яна стала каля зачыненага акна, склала далоні рупарам і паклікала: «Бабуля-я-я!» Голас стукнуўся ў шыбу, вярнуўся да яе і прагучаў крыху носам: «Агата-а-а!» Дзяўчынка насупілася. «Гэта ты, а не бабуля», — заўважыў тата. «Я ведаю», — сказала Агата. Яна яшчэ раз паклікала, але ў адказ зноў пачула толькі свой голас, нібы нехта маленькі сядзеў за шклом і дражніўся.
Тады Агата дастала з паліцы пустую кардонную трубку, што засталася ад вялікага аркуша паперы. Яна прыклала трубку да вуха, другі канец накіравала ўверх і прашаптала: «Бабуля, гэта я. Я цябе люблю». Потым пачакала. З трубы выкаціўся шоргат, а следам выпаў белы пухнаты шарык — пылінка, якая, відаць, жыла там даўно. Шарык прыляпіўся Агаце проста да носа. Яна скрыжавала вочы, спрабуючы яго разгледзець, і тата засмяяўся так ціха, што не пакрыўдзіў яе.
«Не смейся, — Агата таксама ўсміхнулася і зняла пылінку. — Трубка проста занадта кароткая». Яна агледзела пакой, быццам шукала даўжэзную вяроўку ад дома да бабулінага дома. Потым узяла аркуш, намалявала сябе з распасцёртымі рукамі, бабулю з вялікай усмешкай і паміж імі — чырвонае сэрца на тонкіх ножках. «Яно пабяжыць», — сказала яна. Агата склала аркуш самалёцікам і асцярожна пусціла яго ад ложка.
3 / 8
Самалёцік паляцеў нядрэнна: абмінуў кніжную паліцу, зрабіў важны паварот каля крэсла, а пасля прызямліўся тату проста ў валасы. Адтуль тырчэў адзін папяровы хвосцік, і тата стаў падобны да птушкі, якая забылася, што яна чалавек. Агата аж прысела ад смеху. Але самалёцік, вядома, не ведаў бабулінага адраса. Яна падняла яго з татавых валасоў, разгладзіла крыло і паклала на стол. «Ён можа застацца тут. Раптам яму захочацца адпачыць», — вырашыла яна.
Тата дастаў свой тэлефон, але пакінуў яго ў сваёй руцэ. На экране свяціўся маленькі значок мікрафона. «Ёсць яшчэ дарога для голасу, — сказаў ён. — Можна запісаць галасавое паведамленне. Яно не пойдзе пешкі і не заблытаецца ў маіх валасах». Агата паглядзела на тэлефон з недаверам. «А ён не забудзе мае словы?» «Калі націснуць вось тут, запомніць. А потым адправім бабулі». Дзяўчынка села прама, паклала птушку сабе на калені і кіўнула.
4 / 8
Тата націснуў на значок. Агата набрала паветра. «Бабуля, я...» І тут у яе жываце гучна забурчаў голад. Так гучна, што яна спынілася, а тата ледзь утрымаўся ад усмешкі. «Гэта не я сказала», — строга паведаміла Агата тэлефону. Яны праслухалі запіс. Спачатку пачулася: «Бабуля, я...», а потым — «бур-р-р». Агата захіхікала і сама папрасіла: «Давай гэты не дасылаць. Бабуля падумае, што я ператварылася ў трактар».
5 / 8
Яна хвіліну маўчала, гладзячы крылца птушкі. Потым сама выбрала словы: не самыя доўгія і не самыя разумныя, а тыя, што сапраўды хацелі выйсці. Тата зноў націснуў значок. «Бабуля, гэта Агата. Я паклала тваю птушку на падушку. Я сумую па табе і пасылаю табе абдымкі. Прыязджай, калі зможаш. А пакуль я буду цябе слухаць у сэрцы». Яна скончыла, паглядзела на тату і шапнула: «Адпраўляй». Ён паказаў ёй кнопку, і Агата сваім пальцам націснула на яе.
6 / 8
Пасля гэтага чакаць было цяжэй, чым цягнуць санкі па дыване. Агата ўладкавала птушку на падушцы, накрыла яе маленькім кутком коўдры, потым адразу вызваліла: «Не, птушкам пад коўдрай не падабаецца». Яна паслухала, як у калідоры рыпнуў падлогу, як у ванным пакоі капнула вада, як тата ціха гартаў нешта ў тэлефоне. Раптам ён падняў вочы. «Ёсць адказ». Агата падсунулася бліжэй, і тата ўключыў гук.
7 / 8
Спачатку пачуўся бабулін смех — такі, нібы ў кубак налілі некалькі маленькіх званочкаў. «Мая Агата, я твае абдымкі злавіла», — сказала бабуля. Потым яна заспявала калыханку, якую Агата памятала зусім маленькай: пра дарожку, што бяжыць ад акна да акна, пра птушку з трыма чырвонымі кропкамі і пра далоні, якія ўмеюць трымацца нават праз шмат дамоў. Бабуля спявала не хутка. Агата слухала, не варушачыся, і яе цяжкі каменьчык у грудзях зрабіўся лёгкім, як гузік.
8 / 8
Калі калыханка скончылася, Агата пацалавала драўлянае крылца і паклала птушку побач з сабой, не пад коўдру, а зверху, каб ёй было відаць пакой. Тата паставіў тэлефон на стол і прыхінуў дзверы, пакінуўшы вузенькую палоску святла з калідора. «Заўтра я намалюю бабулі не самалёцік, а цэлы цягнік», — прамармытала Агата. Яна яшчэ раз пачула ў памяці бабулін голас, сціснула край падушкі і заснула, а птушка з трыма чырвонымі кропкамі пільнавала побач.
After the story The big idea and questions to talk through together Отправить бабушке мысленный ночной привет.
The big idea
Отправить бабушке мысленный ночной привет.
Emotional goal
Бабушка живёт далеко, и обычное объятие сегодня не достанет до её дома.
A question to discuss
После чтения спросите ребёнка: какая часть истории была самой тёплой или смелой сегодня?
Questions after reading
- Какая сцена понравилась тебе больше всего и почему?